О книге
Bəşər mədəniyyəti tarixində silinməz iz buraxan dahi sənətkarlardan biri Əbülqasim Firdovsi (934 – 1024) və dünya ədəbiyyatı xəzinəsində təravətini əbədi saxlayan şah əsərlərdən biri isə onun “Şahnamə”sidir. Fars-tacik klassik şeirinin fəxri olan Firdovsinin, “Şahnamə”si min ildən yuxarıdır ki, dünyaya səs salmış, bədii söz, hikmət və gözəllik aşiqlərini öz pərəstişkarlarına çevirmiş, sevilə-sevilə oxunmuş, bir çox ölməz sənətkarların istifadə mənbəyi olmuş, kimi onu təqlid etmiş, kimi ona nəzirə yazmış, kimi isə onun şərhi və tədqiqini özü üçün şərəf hesab etmişdir. “Şahnamə” ilkin Şərq ədəbiyyatının ən böyük diqqətəlayiq ədəbi abidəsidir. Bu abidədə əvvəldən axıra qədər qəhrəmanlıq və insanpərvərlik ideyası qızıl xətt ilə davam edir, insanın əzəmətini, onun vüqarı, nəcib hissləri və ülviyyətini pozan və ləkələyən nə varsa, hamısına qarşı dahi şairin kin və qəzəblə dolu ittihamnaməsi oxunur. “Şahnamə”də çoxlu müharibə səhnələri təsvir olunur. Şairin fikrincə, bəşəriyyətin ən böyük faciəsi, xalqların dözülməz fəlakəti müharibədir. Hər bir müharibənin təsvirindən sonra qələbənin kimin tərəfində olduğuna fərq qoymadan, böyük insanpərvər şair sanki oxucusuna (dinləyicisinə) müraciətlə fəlsəfi mühakiməyə başlayır. Yüz minlərlə insan atlı, pyada yurdunu, ailəsini, peşəsini tərk edib, silaha sarılır, çarpışır, öldürür, ölür, səhralar insan qanından al boyanır, leş leş üstə qalanır. Nə üçün? Şair bu suala cavab axtarır və tapır: Qılınc oynadan şah evlər yıxar, Mənəmlik edər, aləmi qırdırar.
Рецензия
С чего начать? С того, что «Шахнаме» — это не просто книга, а целый мир, полный героев и приключений. Но вот вопрос: неужели все эти герои и их подвиги настолько велики, насколько нам пытаются это представить?
Авторский стиль Фирдоуси — это, безусловно, нечто уникальное. Но неужели такой слог и такие обороты нужны, чтобы рассказать о подвигах героев? Может быть, всё это лишь попытка скрыть пустоту содержания за красотой формы?
Сюжет «Шахнаме» захватывает, но не кажется ли вам, что все эти битвы и подвиги начинают сливаться в одну бесконечную череду? И неужели все герои настолько идеальны, что не вызывают ни капли сомнения или разочарования?
А как же клише? Разве «Шахнаме» не пестрит ими? Герои, которые всегда побеждают, злодеи, которые всегда проигрывают... Неужели Фирдоуси не мог придумать что-то более оригинальное?
Но есть в «Шахнаме» и то, что заставляет задуматься. Например, описание природы. Оно настолько яркое и живое, что кажется, будто ты сам оказываешься в этом мире. И вот вопрос: зачем Фирдоуси уделял столько внимания природе, если его книга всё-таки о героях и их подвигах?
Начал я чтение «Шахнаме» с предубеждением. Думал, что это просто ещё одна книга о героях и их подвигах. Но вскоре понял, что ошибся. «Шахнаме» — это нечто большее. Это целый мир, который заставляет задуматься о многом.
И всё же, несмотря на все достоинства «Шахнаме», я не могу не задать себе вопрос: а стоило ли оно того? Стоило ли тратить столько времени на чтение этой книги? Может быть, лучше было бы потратить это время на что-то более полезное?
Но, возможно, это всего лишь моё мнение. Возможно, кто-то другой найдёт в «Шахнаме» то, что я не смог найти. В конце концов, каждый имеет право на своё мнение.
Отзывы
0Чтобы оставить отзыв или проголосовать, необходимо авторизоваться
3 
